تئاتر "پاره های ساده" را به دعوت لام جان رفتم. روایتی تقریبا ساختگی از دفتر خاطرات یک دختر. روایت استیصال دختری که در ازدحام روابطش خودش را گم کرده بود. روایت شبکه ی روابطی بود که تم بیماری و بیچارگی از آن جدا نمی شد. و روایت تنهایی دخترانی که جوانی و زیبایی و نشاط را نه در خودشان که در روابط شان جس...

[unable to retrieve full-text content]کفنفس کردم که برای آقای ح ننوشتم: شما معلم ادبیات من نیستید!

[unable to retrieve full-text content]پست های وبلاگم از شهریور 94 (!) تا خرداد 96 پاک شده! فقط می توانم از تیم پرشین بلاگ تشکر کنم!

فکر می کردم توی گروه ب با آدم هایی مواجهم که قرار است بدون الزام ها و ابرام های معمول سازمانی و با «توجیه» موقعیت ها، کار را پیش ببرند. این چیزی بود که من از رفتار دموکراتیک آقای ح درباره ی ماهیت گروه ب فهمیده بودم... این چند روز که پی گیر یک هماهنگی کوچک بودم، متوجه شدم قوام نیافتن گروه به خاطر ذهن...

[unable to retrieve full-text content]بر تهران شبی گذشت و بر من سالی...

[unable to retrieve full-text content]بی تاب تر از همیشه در پرستشم، خدا تر از همیشه با منی...

[unable to retrieve full-text content]خدایا مرا در ماه رحمتت دریاب که شب های بی شماری انتظارت را کشیده ام و آرزویم از تفصیل لحظه های نماز، تنها خود تو بوده ای

ذهن عین بیمار شده. توی هزارتوی یاس و استیصال گیر افتاده. هر چه قدر برایش توضیح می دهم باید باور کنی که حالت به تر می شود، قبول نمی کند که نمی کند که نمی کند... باور نمی کند که نمی کند که نمی کند... بحران: روزگار چه بلایی سر آدم ها می آورد که از درونی ترین دارایی های شان، یعنی همان امید و آرزو، نمی ت...

فردا به دیدنم می آید... به خودم قول داده ام حضور آرام و مقتدری داشته باشم...

نوشته های میم.یا به طرز مشخصی مرزهای تبلیغات سیاسی را درنوردیده. توی هر نوشته هم، رنگ احساسی غلیظی توی چشم می زند، احیانا برای اثرگذاری بر مخاطب عام تر. دال گفت نقطه ی تاریک قصه ی میم. یا آن جاست که در پایان هر نوشته اش به روزنامه نگاران سیاسی نویس فحش های محترمانه نثار می کند... موافق بودم اما به م...

امروز فهمیدم چه قدر تنهام... دلم می خواست درباره ی علوم انسانی اسلامی عمیق تر شوم. از سخنرانی به وجد آمده بودم. هیجانم را با سین مطرح کردم. سین پایه ی بحث خوبی است. گرچه کارمان غالبا به مشاجره می کشد. چون مقابل هم گارد می گیریم. این بار اصرار داشت از

این روزها بدون این که اراده کنم مطالب مافوق خوبی برای خواندن دستم می رسد، یکی دو تا کتاب فوق العاده را هم شروع کرده ام. از خوش حالی تقریبا دارم دیوانه می شوم!

صحنه های بمب باران هوایی انقدر اثرگذار بود که نتوانم منقلب نشوم. . . . ویلایی ها را دیدم.

ویلایی ها را دیدم. دیدم که چه طور تصمیمات «سازمانی» روی زندگی «خصوصی» اثر می گذارد؛ چه طور انسان در خصوصی ترین ساحات خودش مغلوب «سازمان»هایی است که خودش ساخته؛ چه طور انسان خودش را با ساخته ی دست خود (سازمان دهی و

ذهنم مسئله را طوری چیده بود که بیش ترین آسیب ممکن بهم وارد شود! همین نشانه ای از دیوانگی من نیست؟

گروه ! گویا بر اثر یک سهو ناگهانی پاک شده. فعلا قصد ندارم باز هم توی همان ترکیب باشم، ترکیب آدم هایی که متعصبانه فکر می کنند بدون تعصب هستند! تاملات میان متنی: عین قبل تر در مورد خودم بهم گفته بود چیزی که مرا توی بعضی جمع ها آزار می دهد و باعث فراری

شاخ غول را شکستم. می روم برای مرحله ی بعد!

بعد از دو سال امکانات تازه ای از گوشی م را کشف می کنم. امکان دارد همین روزها عاشقش شوم!

لام از روابط خونی نوشته بود... تا حد زیادی درست نوشته... آرام ها و آلام های روابط نَسَبی غالبا شبیه اسارت می نمایند، نه رهایی...

ساعت دو و پنجاه هفت دقیقه بامداد است. تقریبا نیم ساعتی می شود که از تپش قلب از خواب پریده ام. خواب می دیدم در ایران جنگ داخلی شده. یک عده برای این که دست نیروهای مقابل نیفتند، به خودشان مواد منفجره بسته اند تا در صورت لزوم خودکشی کنند. آن ها در حال ف